Archive for the ‘Καλλικράτης αλήθειες και ψέμματα’ Category

Μέρος Δέκατο Τρίτο

Τι προβλέπει ο «Καλλικράτης» σε σχέση με τα οικονομικά;

Ας δούμε τι αναφέρει ο νόμος:
«Η ενίσχυση της αποδοτικότητας των τοπικών εσόδων αναμένεται να δημιουργήσει αφ’ ενός μεν περισσότερα έσοδα στους ΟΤΑ, αφ’ ετέρου δε καλύτερη ευελιξία και σταθερότητα στα μακροοικονομικά μεγέθη». «Σε παράλληλη διαβούλευση με τη φορολογική μεταρρύθμιση, προχωράμε στο πλαίσιο των ρυθμίσεων του Συντάγματος για τον εξοπλισμό των δήμων και των περιφερειών με επαρκείς οικονομικούς πόρους».
Είναι γνωστό ότι, όταν γίνεται λόγος για φορολογική μεταρρύθμιση, αυτό σημαίνει ότι θα αυξηθεί η φορολογία στα λαϊκά στρώματα. Οσον αφορά το Σύνταγμα, με την αναθεώρηση του 2001 το κράτος έπαψε να έχει την υποχρέωση να εξασφαλίζει τους πόρους της Τοπικής Διοίκησης αλλά υποχρεούται να παίρνει μέτρα για την εξασφάλιση των πόρων. Ηδη, στους Δήμους πηγαίνουν τα χρήματα του Τέλους Ακίνητης Περιουσίας που ήταν η μετονομασία του Φόρου Ακίνητης Περιουσίας. Με τη μεταφορά του στην Τοπική Διοίκηση έπαψαν να υπάρχουν απαλλασσόμενοι (μικροϊδιοκτήτες) που πρόβλεπε ο ΦΑΠ και ουσιαστικά μειώθηκε κατά πολύ ο φόρος στους μεγαλοϊδιοκτήτες (π.χ. με τον ΦΑΠ εταιρεία με ακίνητη περιουσία 500 εκατ. δραχμών τότε έπρεπε να πληρώνει 6.750.000 δρχ. το χρόνο και με τον ΤΑΠ πληρώνει το πολύ 175.000 δρχ.). Τα προτεινόμενα μέτρα σημαίνουν πρόσθετη φορολογία και για την μικροϊδιοκτησία.
Με αιτιολογία τη χρηματοδότηση της Τοπικής Διοίκησης, θέλουν να αυξήσουν κι άλλο τον ΦΠΑ, με αντίστοιχη μείωση των χρημάτων που παίρνει η Τοπική Διοίκηση από τον Κρατικό Προϋπολογισμό. Εξ άλλου ΚΕΔΚΕ και ΕΝΑΕ (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) έχουν διατυπώσει σαφή θέση για τη χρηματοδότηση των Δήμων και Νομαρχιών από έμμεσους φόρους.
Σε ό,τι αφορά το ζήτημα των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων (ΚΑΠ) από τους οποίους θα χρηματοδοτούνται οι νέοι δήμοι, αυτοί θα προέρχονται από τη φορολογία. Για τη χρηματοδότηση των δήμων θα πηγαίνει: το 20% από το Φόρο Εισοδήματος Φυσικών και Νομικών Προσώπων, το 12% από τον ΦΠΑ και το 50% από το Φόρο Ακίνητης Περιουσίας. Για τη χρηματοδότηση των Περιφερειακών Αυτοδιοικήσεων θα πηγαίνει το 2,4% από το Φόρο Εισοδήματος Φυσικών και Νομικών Προσώπων και το 4% από τον ΦΠΑ.
Με απλά λόγια, η χρηματοδότηση των νέων δήμων θα προέρχεται από τη φορολογία και επιπλέον προβλέπεται ότι οι ΟΤΑ, στη διοικητική περιφέρεια των οποίων αποδίδει η φορολογία, θα παίρνουν μπόνους, δηλαδή περισσότερα χρήματα από αυτά που θα τους αναλογούν μέσω των ΚΑΠ. Ετσι, δημιουργείται ένα σύστημα πολλαπλών ταχυτήτων και οι νέοι ΟΤΑ μετατρέπονται σε φοροκυνηγούς και σε μηχανισμό πίεσης προς τους φορολογούμενους, αφού θα έχουν ίδιον όφελος από την απόδοση του φορολογικού συστήματος.

Μέρος Δωδέκατο

Ποιο θα είναι το μέλλον των εργαζομένων στην Τοπική Διοίκηση;

Χιλιάδες εργαζόμενοι που σήμερα εργάζονται στους ΟΤΑ θα απολυθούν ή θα μεταταχθούν σε άλλες υπηρεσίες. Ο «Καλλικράτης» προβλέπει το κλείσιμο όλων ανεξαιρέτως των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου στους ΟΤΑ. Την αναστολή λειτουργίας περίπου 1.800 δημοτικών επιχειρήσεων. Το κλείσιμο των 46 μονομετοχικών ΑΕ των ΟΤΑ. Την κατάργηση περίπου 900 σχολικών επιτροπών μετά τη μεταβίβαση των αρμοδιοτήτων για τα σχολικά κτίρια στους δήμους.
Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω θα είναι να βρεθούν χιλιάδες εργαζόμενοι στο δρόμο, κυρίως συμβασιούχοι και εργαζόμενοι με συμβάσεις αορίστου χρόνου Ιδιωτικού Δικαίου. Ομως, και για τους μόνιμους υπαλλήλους η κυβέρνηση κάνει ανάλογους σχεδιασμούς, αναζητώντας τη φόρμουλα εκείνη που θα της επιτρέψει να αυξήσει τον αριθμό των απολύσεων και να μειώσει ουσιαστικά τους εργαζόμενους στο δημόσιο, κάτι που άλλωστε έχει ζητηθεί κατά καιρούς με ρητό και κατηγορηματικό τρόπο τόσο από την ΕΕ όσο και από το ΔΝΤ.
Η κυβέρνηση ετοιμάζει ένα ακόμα χτύπημα σε βάρος των εργαζομένων. Ούτε οι εργαζόμενοι για τους οποίους προβλέπονται μεταθέσεις, αποσπάσεις κλπ. μπορούν να θεωρηθούν εξασφαλισμένοι. Από την άλλη δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι προβλέπεται να μπορούν οι δήμοι μέσα από τις διαδημοτικές συνεργασίες να μοιράζονται τους εργαζομένους των υπηρεσιών τους ανάλογα με τις ανάγκες τους (δηλαδή ως ενοικιαζόμενοι).
Οι εργαζόμενοι – τόσο αυτοί που βρίσκονται σήμερα ένα βήμα πριν την ανεργία όσο και εκείνοι που στέκονται κάπως μακρύτερα – οφείλουν από τη μεριά τους να πράξουν το ίδιο. Το ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή, είχε εκφράσει τη ριζική του αντίθεση στην επιχειρούμενη μεταρρύθμιση και είχε προειδοποιήσει πως μια πλευρά του αντιλαϊκού της χαρακτήρα θα είναι η αλλαγή στο εργασιακό καθεστώς των υπαλλήλων στους ΟΤΑ και στο δημόσιο, η κατάργηση εργατικών κατακτήσεών τους, η αύξηση της ανεργίας, η υπερεκμετάλλευση της εργατικής τους δύναμης, η χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων. Σήμερα, αυτές οι πολιτικές εκτιμήσεις δικαιώνονται.
Οι εργαζόμενοι στους δήμους και στις νομαρχίες, οι εργαζόμενοι στο δημόσιο πρέπει να αντιπαλέψουν αυτή την πολιτική. Να μη συμβιβαστούν με όσα τους ετοιμάζουν. Να μη δεχτούν να πληγεί ούτε ένας εργάτης.
Οι εργαζόμενοι στους δήμους, με όποια σχέση εργασίας κι αν δουλεύουν, μόνιμοι, αορίστου χρόνου, συμβασιούχοι, συμβασιούχοι έργου, έκτακτο προσωπικό, εποχιακό προσωπικό, μέσω προγραμμάτων του ΟΑΕΔ, με μερική απασχόληση, με stage, σε διάφορα χρηματοδοτούμενα προγράμματα, ως «ενοικιαζόμενοι», πρέπει ενιαία να δώσουν αυτό τον αγώνα. Ολοι οι εργαζόμενοι δημόσιου και ιδιωτικού τομέα ενιαία πρέπει να εναντιωθούν σ’ αυτή την πολιτική. Τους αφορά όλους η καταδίκη στην ανεργία.

Μέρος Ενδέκατο

Τι είναι η αποκεντρωμένη διοίκηση;

Η κυβέρνηση λέει ότι η αποκεντρωμένη διοίκηση και η μεταρρύθμιση θα φέρει οικονομία κλίμακας και καλύτερη αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης από τα οποία θα έχουν όφελος οι φορολογούμενοι. Οτι με τη μεταρρύθμιση θα μειωθεί η γραφειοκρατία, η διαφθορά στους δήμους και το κράτος, θα ενισχυθούν η δημοκρατία και η συμμετοχή του πολίτη στα κοινά, αφού όλες οι αποφάσεις θα αναρτώνται στο ίντερνετ κλπ.
Ακόμα, το σχέδιό τους προβλέπει ότι στο πλαίσιο της αποκεντρωμένης κρατικής διοίκησης δημιουργούνται 7 Γενικές Διοικήσεις, «στις οποίες ανήκουν οι γενικές κρατικές υποθέσεις, οι οποίες ασκούνταν μέχρι σήμερα από τις Διοικητικές Περιφέρειες και λόγω της φύσης τους ή για συνταγματικούς λόγους δεν μπορεί να μεταφερθούν στην περιφερειακή αυτοδιοίκηση και παραμένουν στην κρατική διοίκηση, π.χ. χωροταξία – πολεοδομία, περιβαλλοντική πολιτική, δασική πολιτική ή μεταναστευτική πολιτική, εντάσσονται όσες κρατικές αρμοδιότητες σταδιακά αποκεντρώνονται επειδή δεν είναι απαραίτητο να ασκούνται από την κεντρική διοίκηση, διευκολύνοντας την αποτελεσματική άσκηση του επιτελικού, συντονιστικού και ελεγκτικού της ρόλου, εντάσσονται, όπου αυτό κριθεί σκόπιμο, και κλαδικά αποκεντρωμένες κρατικές υπηρεσίες των υπουργείων, που έως σήμερα δεν είναι ενταγμένες στις διοικητικές περιφέρειες».
Τι σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα;
Κατ’ αρχήν, η προτεινόμενη μείωση του αριθμού των Περιφερειών και των ΟΤΑ, η διεύρυνση του χώρου ευθύνης τους δε γίνεται για την απλή μεταφορά αρμοδιοτήτων («αποκέντρωση»), όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, αλλά με την ισχυρότερη κρατική παρέμβαση για δημιουργία ευνοϊκότερων όρων για επενδύσεις επιχειρηματικών ομίλων στα νέα λιγότερα σε αριθμό σχήματα, αλλά με μεγαλύτερη πληθυσμιακή συγκέντρωση που ευνοεί την ανάπτυξη νέων οικονομικών δραστηριοτήτων και την πρόσβαση σε διάφορους τομείς της οικονομίας, χωρίς τη μεσολάβηση μικρών οργανισμών (δήμων) που έχουν ως συνέπεια χρονοβόρες και περίπλοκες διαδικασίες. Επιπλέον, θα δημιουργηθούν μια σειρά θεσμοί (π.χ. συμπαραστάτης του πολίτη) που δημιουργούν μηχανισμούς ενσωμάτωσης των εργαζομένων.
Η αντίληψη του ΠΑΣΟΚ για την «Πράσινη οικονομία», με τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας, τα προγράμματα του αργοτουρισμού κλπ., διευκολύνεται με τη δομή και τη μορφή του «Καλλικράτη». Πιο αποτελεσματικά για το κεφάλαιο θα προωθείται άμεσα από την ΤΑ η στρατηγική των ιδιωτικοποιήσεων, των «ευέλικτων» εργασιακών σχέσεων, η συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και θα διευκολύνεται ο μονοπωλιακός ανταγωνισμός στην ενιαία ευρωενωσιακή, στη διεθνή καπιταλιστική αγορά.
Κλειδί σε αυτή τη γραμμή αποτελούν η κατάρτιση των οικονομικών προϋπολογισμών και των Τεχνικών Προγραμμάτων των ΟΤΑ, το ΕΣΠΑ, τα επιχειρησιακά προγράμματα των ΟΤΑ, το ΚΠΣ.
Σε αυτή την κατεύθυνση συμβάλλουν και άλλες ρυθμίσεις που έχουν ήδη θεσπιστεί (ΘΗΣΕΑΣ, ΕΣΤΙΑ, νέος Δημοτικός και Κοινοτικός Κώδικας) που οδηγούν στην ιδιωτικοποίηση και φορτώνουν με πρόσθετα βάρη τους εργαζόμενους μέσω της φορολόγησης ή των ανταποδοτικών τελών.

Μέρος Δέκατο

Τι ακριβώς είναι οι Συμπράξεις Δημόσιου Ιδιωτικού Τομέα και πώς θα ενισχύσει ο «Καλλικράτης» τη δράση των επιχειρηματικών ομίλων στην Τοπική Διοίκηση;
Οι συμπράξεις αποτελούν μορφή μακροχρόνιας σύζευξης και βαθύτερης συνεργασίας μεταξύ του αστικού κράτους και του ιδιωτικού κεφαλαίου. Αντανακλά την προσαρμογή των κρατικομονοπωλιακών ρυθμίσεων σε συνθήκες κατάργησης του κρατικού μονοπωλίου και συγκρότησης της ΟΝΕ. Αποτελεί μια σύγχρονη συνύφανση του κράτους ως συλλογικού καπιταλιστή με τους μονοπωλιακούς ομίλους, στη βάση μακροχρόνιων συμφωνιών. Κατά καιρούς αναδιαρθρώνεται ο πολυπλόκαμος μηχανισμός της συνύφανσης μεταξύ αστικού κράτους – μεγάλου κεφαλαίου. Ιδιαίτερη πλευρά αυτής της σχέσης αποτελούν οι «Συμβάσεις Παραχώρησης» για την κατασκευή μεγάλων έργων υποδομής, οι οποίες θωρακίζουν πλήρως τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων, αφού κυρώνονται με απόφαση της Βουλής. Στο μηχανισμό των ΣΔΙΤ συμμετέχουν, διαβαθμισμένα, όλοι οι κρίκοι του κρατικού μηχανισμού: Υπουργεία, Περιφέρειες και δήμοι, με ΝΠΔΔ, αλλά κυρίως με Ανώνυμες Εταιρείες.
Η σύσταση επί κυβέρνησης ΝΔ, Διυπουργικής Επιτροπής ΣΔΙΤ και η Ειδική Γραμματεία έχουν καθοδηγητικό ρόλο και καθοριστικές αρμοδιότητες σε άμεση σύνδεση με τους εκπροσώπους του μεγάλου κεφαλαίου για τον προγραμματισμό – σχεδιασμό των θεμελιωδών όρων δράσης των επιχειρηματικών ομίλων για την κατοχύρωση της κερδοφορίας τους. Η κατοχύρωση αυτή γίνεται με επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων ως χρηστών των έργων (π.χ. πολυετή εκχώρηση δικαιώματος είσπραξης διοδίων) και ως φορολογούμενων. Τη μερίδα του λέοντος στη διανομή των ΣΔΙΤ αποσπούν ελάχιστοι μονοπωλιακοί όμιλοι σε βάρος των μικρών επιχειρήσεων και των αυτοαπασχολούμενων. Διαμορφώνονται τομεακές κατανομές ΣΔΙΤ με αναθέτουσα αρχή τον ΟΣΚ ΑΕ (Παιδεία) και ΣΔΙΤ με αναθέτουσα αρχή την ΔΕΠΑΝΟΜ ΑΕ (Υγεία). Τα επιχειρησιακά προγράμματα που κλήθηκαν να εκπονήσουν οι νομαρχίες και οι δήμοι συνιστούσαν εξοικείωση, όδευση, προετοιμασία τους για το περιεχόμενο των διοικητικών αναδιαρθρώσεων.
Ενα αξιοσημείωτο παράδειγμα ταξικότητας της χρηματοδότησης και του εκσυγχρονισμού είναι το εξής: Χρηματοδοτείται από το υπουργείο Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης μέχρι και κατά 100% για δήμο, ανάλογα με το μέγεθος και την ωριμότητα, η συγκρότηση – δημιουργία ολοκληρωμένου ψηφιακού – πληροφοριακού συστήματος, με οργανωτικά – λειτουργικά χαρακτηριστικά ψηφιακού επιτελείου για την πολυσήμαντη διευκόλυνση και στήριξη των επιχειρηματιών και ειδικά κατασκευαστών – επενδυτών. Είναι ένα σύστημα – υπηρεσία με διαβαθμισμένη πρόσβαση, κλειδωμένες πύλες για τους απλούς εργαζόμενους και δημότες, με επιλεκτικό άνοιγμα των πυλών σε χρήστες υψηλών εισοδημάτων στη βάση συμβολαίου, με συντελεστές επιβάρυνσης των δημοτικών τελών, με αστυνομική – αυταρχική παρακολούθηση της κοινωνικής ζωής (οπτικοποίηση κοινωνικών – πολιτικών εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων).
Στην ίδια κατεύθυνση αξιοποιούνται και οι προγραμματικές συμφωνίες της Τοπικής Διοίκησης με επιχειρηματικούς ομίλους για να προωθηθεί η σταδιακή ιδιωτικοποίηση σημαντικών λειτουργιών στη διαχείριση αποβλήτων – απορριμμάτων, όπως η διαχείριση μολυσματικών αποβλήτων, η εμπλοκή ιδιωτών στις καθημερινές εργασίες διάθεσης των απορριμμάτων και στη συντήρηση του αναγκαίου εξοπλισμού. Με τον «Καλλικράτη» αυτές οι συμφωνίες ανάμεσα σε περιφέρειες και δήμους θα πάρουν ακόμα μεγαλύτερη έκταση και σε όλο το φάσμα των υπηρεσιών προς τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.

Μέρος Ένατο

Πώς συνδέεται ο «Καλλικράτης» με τον Εθνικό Χωροταξικό Σχεδιασμό και ποιες είναι οι επιπτώσεις για το λαό;
Το Γενικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού εδράζεται στην πολιτική περαιτέρω εμπορευματοποίησης της γης και της «απελευθέρωσης» στρατηγικών τομέων της οικονομίας (ενέργεια, τηλεπικοινωνίες κλπ.). Προωθεί την κατάργηση των όποιων περιορισμών υπήρχαν μέχρι σήμερα σχετικά με τις αλλαγές χρήσεων γης, εφόσον αυτοί εμποδίζουν την επενδυτική δράση του μεγάλου κεφαλαίου. Γενικά, ο χωροταξικός και πολεοδομικός σχεδιασμός δεν αποτελεί μια κοινωνικά ουδέτερη τεχνοκρατική διαδικασία, αλλά στοχεύει στην οργάνωση του χώρου, σύμφωνα με τα συμφέροντα και τις στρατηγικές επιλογές της άρχουσας τάξης. Η προτεινόμενη διοικητική μεταρρύθμιση ο «Καλλικράτης», θα διευκολύνει την εφαρμογή ενός εθνικού χωροταξικού σχεδίου που συνδέεται με την αλλαγή χρήσης γης και στον τομέα της αγροτικής οικονομίας.
Η λογική του Εθνικού Χωροταξικού Σχεδιασμού, στους τομείς της Βιομηχανίας, των ΑΠΕ και του τουρισμού, είναι να αρθούν οι όποιοι περιορισμοί και να καθοριστούν χρήσεις γης που θα επιτρέπουν την ανεμπόδιστη επενδυτική δραστηριότητα του μεγάλου κεφαλαίου, ώστε να διασφαλίζεται η μέγιστη δυνατή κερδοφορία. Ετσι παρέχεται η δυνατότητα χωροθέτησης εγκαταστάσεων σε ορεινούς όγκους, παραλίες, δάση, γεωργικές εκτάσεις υψηλής παραγωγικότητας, αιολικά πάρκα, ακόμη και σε πυρήνες εθνικών δρυμών και περιοχών ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Περιοχές, από τους εθνικούς δρυμούς της Πίνδου και του Ολύμπου ως τις βραχονησίδες, «φωτογραφίζονται» ως τουριστικά κέντρα «ήπιας» ή «εντατικής» ανάπτυξης. Προστατευόμενες – υποτίθεται – περιοχές, συμπεριλαμβανομένων και περιοχών που καταστρέφονται από τις πυρκαγιές, αλλάζουν μέσα σε μια νύχτα χρήση, για την προσέλκυση επιχειρηματιών που θα φτιάξουν τουριστικές μονάδες, συνεδριακά κέντρα, γήπεδα γκολφ…
Με την υλοποίηση του «Καλλικράτη» θα διευκολυνθεί και θα ενισχυθεί η επιχειρηματική δράση, η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, αφού θα αυξηθεί η επιχειρησιακή ικανότητα της τοπικής και κυρίως της περιφερειακής διοίκησης για συνεργασίες με μονοπωλιακούς ομίλους που θα αναλαμβάνουν δημόσια έργα υποδομής, και τομείς όπως η ενέργεια (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, πράσινη ανάπτυξη) οι μεταφορές, η συλλογή – μεταφορά και μεταφόρτωση απορριμμάτων, κλπ. Διασφαλίζεται η αμεσότερη παρέμβαση σε τομείς και κλάδους της οικονομίας, με βάση και τις κεντρικές κατευθύνσεις π.χ. αλλαγή χρήσης γης και για αγροτικές καλλιέργειες, ανάπτυξη εναλλακτικού τουρισμού (αγροτοτουρισμού, ιαματικού ιατρικού, θρησκευτικού συνεδριακού, κλπ.) και συναφείς προς αυτόν μεταποιητικές μονάδες, αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας κ.ά. Ο κάθε επιχειρηματίας θα διαπραγματεύεται με τον εκπρόσωπο της τοπικής αρχής (κυρίως στις περιφέρειες) πιο εύκολα και πιο γρήγορα και θα αναλαμβάνει έργα μεγάλης έκτασης σε μεγαλύτερες χωρικές ενότητες.